Η Οσιομάρτυρας Ελισάβετ Φεόντοροβνα: η ζωή στολισμένη με αγγελικές ψαλμωδίες

Στις 18 Ιουλίου η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη της Οσιομάρτυρος Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα Ρομάνοβα.

Πάνω από τη μικρή ρωσική πόλη Αλαπάεβσκ σουρούπωνε. Η μέρα καταλάγιαζε, αφήνοντας χώρο για τη σιωπή της νύχτας. Πλησίαζε η ώρα της ανάπαυσης. Αλλά οι κάτοικοι στα περίχωρα του Αλαπάεβσκ, τον Ιούλιο του 1918, ήταν ανήσυχοι.

Η επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου τους φαινόταν ως μια εξέγερση της ανθρωπότητας ενάντια στον Θεό και στην πίστη των πατέρων.

Στη διάρκεια αυτής της γενικευμένης σύγχυσης, έγιναν ξαφνικά αυτόπτες μάρτυρες ενός ανεξήγητου για τον ανθρώπινο νου φαινομένου. Για τρείς ημέρες άκουγαν ότι από το εγκαταλελειμμένο ορυχείο Νόβαγια Σελίμσκαγια έφταναν ήχοι ψαλμωδίας.

Τα λόγια των προσευχών που έφταναν στα αυτιά των κατοίκων, ταίριαζαν με την αναστάτωση που ένοιωθαν στις ψυχές τους οι απλοί άνθρωποι.

Περίπου για ένα χρόνο η Πατρίδα τους καιγόταν στη φωτιά της επαναστατικής αναταραχής. Οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς να ξέρουν τι θα τους φέρει η επόμενη μέρα. Δεν ήταν σίγουροι αν θα ζουν την επόμενη μέρα ή αν θα παραστούν ενώπιον της Κρίσης του Θεού. Κάθε μέρα προσεύχονταν και πίστευαν βαθιά ότι η Ορθοδοξία θα επιβιώσει παρ' όλες τις δυσκολίες.

Και ξαφνικά, από κάπου κάτω από τη γη, άρχισε να ακούγεται ο ήχος γνωστής σε όλους προσευχής: «Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου… Και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου…». Η ψαλμωδία τη μια δυνάμωνε και την άλλη έσβηνε. Κάποιες φορές, φαινόταν ότι σταματούσε, αλλά όταν νύχτωνε πάλι άρχιζε. Αυτό συνεχιζόταν για τρείς μέρες. Ύστερα, οι άνθρωποι άκουσαν τον Χερουβικό Ύμνο που θύμιζε το γεγονός της Εισόδου του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ για τα εκούσια σταυρικά Του πάθη. «Οι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες… και τη ζωοποιώ Τριάδι τον Τρισάγιον ύμνον προσάδοντες…» - ακουγόταν από το βάθος του ορυχείου η ψαλμωδία μιας καθαρής και ήρεμης γυναικείας φωνής.

Ήταν λες και, ακριβώς εδώ και τώρα, συνέβαινε κάτι πολύ σπουδαίο. Ήταν ως εάν εκείνη τη στιγμή, όχι ένας άνθρωπος αλλά ο όλος ο λαός μιας χώρας που καταστρέφεται επαναλάμβανε τον αναστεναγμό της προσευχής. «Πάσαν νυν βιοτικήν … αποθώμεθα μέριμναν…» - ακούστηκε από τα έγκατα της γης ακολουθώντας το βραδινό σούρουπο για να ακολουθήσει μια τρομακτική σιγή. Πέρασε μία ώρα, δύο, τρείς … και από το ορυχείο δεν ακούστηκε κανένας ήχος πια.

Οι ντόπιοι καταλάβαιναν ότι ακούν ψαλμωδίες ζωντανών ανθρώπων. Ήξεραν ότι λίγες μέρες πριν, σε αυτό το μέρος, είχε επιβληθεί σκληρή τιμωρία εναντίον αυτών που έμεναν αφοσιωμένοι στην πίστη και στην Πατρίδα τους και για αυτό τους είχαν εκτελέσει με βάναυσο τρόπο. Τόσο που δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι κάποιος από τους εκτελεσθέντες θα μπορούσε να επιβιώσει παρ' όλο που τους έριχναν στη βραχώδη άβυσσο του ορυχείου.

Πέρασαν τρείς μήνες μετά από αυτά τα τραγικά γεγονότα. Όταν έσκαψαν το ορυχείο, ανάμεσα στις πέτρες βρήκαν σώματα ανθρώπων που είχαν ενταφιαστεί ζωντανοί. Ήταν ακρωτηριασμένοι και τραυματισμένοι τόσο που δεν μπορούσες να τους αναγνωρίσεις.

Αλλά, ανάμεσα στους άλλους, ξεχώριζε μια γυναίκα με μοναχική ενδυμασία. Στο στήθος της είχε την εικόνα του Σωτήρα.

Το πρόσωπό της είχε μια αγγελική ηρεμία και τα δάχτυλα του δεξιού χεριού της ήταν όπως όταν είναι για να κάνουμε τον Σταυρό.

Έτσι ανακομίστηκε το σώμα της Αγίας Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα που αγόγγυστα είχε ανεβεί τον προσωπικό της Γολγοθά και που είχε παραδώσει την αθάνατη ψυχή της στον Θεό.

* * *

Η ζωή της νυν τιμώμενης Αγίας ήταν γεμάτη από επεισόδια και τομές. Να σημειώσουμε τις αναζητήσεις της που είχαν ως αποτέλεσμα την ανακάλυψη της αληθινής πίστης. Και η μοναχική της κουρά ήταν ξεχωριστό γεγονός στη ζωής της.

Αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην προσφορά βοήθειας σε πάσχοντες ανθρώπους. Η δε συγκρότηση της μοναχικής κοινότητας στην καρδιά της Μόσχας δεν ήταν μικρή υπόθεση. Όλα τα παραπάνω από το βίο της Δούκισσας Ελισάβετ είναι μόνο ένα μικρό δείγμα για το μεγαλείο του χριστιανικού της ανδραγαθήματος.

Δεν είναι εύκολο να φανταστούμε πως μια εγγονή της βασίλισσας της Αγγλίας, η πριγκίπισσα Έσσης-Νταρμστάτ Έλλα, που είχε ανατραφεί σε αριστοκρατική οικογένεια, θα έστηνε ρωσικό μοναστήρι και θα είχε μαρτυρικό θάνατο από τα χέρια στρατευμένων θεομάχων.

Ο δρόμος της χριστιανικής της σταυροφορίας άρχισε τη στιγμή που η Δούκισσα επισκέφτηκε τους Αγίους Τόπους, όπου είχαν ξετυλιχθεί τα γεγονότα της ευαγγελικής ιστορίας. Τότε αποφάσισε να εγκαταλείψει την λουθηρανική πίστη και να γίνει ορθόδοξη. Τη δεδομένη στιγμή αυτή η απόφαση σηματοδοτούσε άρνηση της οικογενειακής παράδοσης πολλών αιώνων, αλλά η Ελισάβετ Φεόντοροβνα έμεινε ακλόνητη.

Στην επιστολή προς τον πατέρα της είχε γράψει: «Συνεχώς σκεφτόμουν και διάβαζα και προσευχόμουν στο Θεό να μου υποδείξει το σωστό δρόμο, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μόνο σε αυτή τη θρησκεία μπορώ να βρω την αληθινή και ισχυρή πίστη στο Θεό, την οποία πρέπει να διαθέτει ένας άνθρωπος ώστε να είναι καλός χριστιανός».

Το να δεχτούν γονείς στρατευμένοι στον προτεσταντισμό μια τέτοια απόφαση της κόρης τους, ήταν μεν δύσκολο, αλλά σύντομα την αποδέχτηκαν.

Από πολύ μικρή ηλικία, η καρδιά της Έλλας ήταν γεμάτη από συμπάσχουσα αγάπη για τους ανθρώπους. Η αποδοχή της Ορθοδοξίας ενδυνάμωσε αυτή την επιθυμία της νεαρής Δούκισσας να βοηθάει τους πάσχοντες. Αφιέρωνε τον εαυτό της στο να υπηρετεί αυτούς που βασανίζονταν από διάφορες ασθένειες και έτσι ανέλαβε τη Διεύθυνση Ερυθρού Σταυρού της Μόσχας.

Με το να συμπάσχει στις τραγωδίες των απλών ανθρώπων, και με το να προφέρει χέρι βοήθειας σε όσους την έχουν ανάγκη με την πρώτη έκκληση, άρα γε είχε φανταστεί η Ελισάβετ Φεόντοροβνα, πόσο τραγικός δρόμος ζωής την περίμενε.

Το 1905, από έκρηξη βόμβας που πέταξε ένας τρομοκράτης, πεθαίνει ο άντρας της – ο Δούκας Σέργιος Αλεξάνδροβιτς. Ο θάνατος του συζύγου της συνετέλεσε ώστε η ολοφυρόμενη χήρα να αλλάξει ριζικά τον τρόπο της ζωής της. Ο πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Πόλσκιϊ διηγούταν για αυτήν την περίοδο της ζωής της: «Ο τρόμος που βίωσε άφησε στην ψυχή της μια πολύ βαθιά πληγή η οποία επουλώθηκε μόνο τότε, όταν έστρεψε το βλέμμα της σε αυτά που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου».

Ακολουθώντας τις εντολές του Χριστού, μοίρασε μέρος της περιουσίας της στους πλησιέστερους συγγενείς, ένα μέρος το επέστρεψε στο δημόσιο, και με τα περισσότερα από τα χρήματα που έμειναν, αγόρασε ένα κτήμα στο κέντρο της Μόσχας, όπου ίδρυσε την Ιερά Μονή του Ελέους των Αγίων Μάρθας και Μαρίας.

Εκεί, το 1909, έλαβε τη μοναχική κουρά. Στις επιστολές της η Ελισάβετ Φεόντοροβνα αποκαλύπτει τις συναισθηματικές αναζητήσεις που την ενθάρρυναν να εγκαταλείψει τον κόσμο. «Το δέχτηκα όχι ως Σταυρό, αλλά ως δρόμο που έχει άφθονο φως, δρόμο που μου υπέδειξε ο Κύριος. Νυμφεύομαι τον Χριστό και το έργο Του. Ό,τι μπορώ το δίνω σε Αυτόν και στον πλησίον» - γράφει η Δούκισσα. Σε αυτά τα βαθιά λόγια βρίσκεται το κλειδί για να κατανοήσουμε την πληρότητα της πραγματικής μοναχικής άσκησης.

Η μοναστική δραστηριότητα της Δούκισσας Ελισάβετ ήταν πολύπλευρη. Δημιούργησε στη Μονή το καλύτερο στην πόλη χειρουργικό νοσοκομείο και βιβλιοθήκη για τους φτωχούς και άνοιξε σχολείο για δυσπροσάρμοστους εφήβους. Όταν η χώρα βίωνε τον Ρωσσο-Ιαπωνικό πόλεμο, η Δούκισσα άνοιξε κοντά στο Νοβοροσσίϊσκ στρατιωτικό νοσοκομείο για τραυματίες στρατιώτες.

Η ελεημοσύνη και η απλότητα της Αγίας Ελισάβετ δεν είχαν όρια. Έχει διατηρηθεί η ανάμνηση ενός γεγονότος, όταν η Δούκισσα έπρεπε να επισκεφτεί ένα ίδρυμα για μικρά ορφανά κορίτσια.

Όλοι ετοιμάζονταν να δεχτούν αντάξια την ευεργέτιδά τους. Στα κορίτσια είπαν: «Όταν μπει η Μεγάλη Δούκισσα, όλοι με μια φωνή να πείτε ‟Γεια σας!ˮ και φιλήστε το χέρι». Όταν η Ελισάβετ Φεόντοροβνα πέρασε το κατώφλι, άκουσε τη χορωδία των παιδικών φωνών: «Γειά σας και φιλήστε το χέρι!» και όλα άπλωσαν τα χέρια τους προς τη Δούκισσα. Οι νηπιαγωγοί τρόμαξαν: τώρα τι γίνεται! Αλλά η Μεγάλη Δούκισσα δάκρυσε, πλησίασε στο καθένα από τα κορίτσια και τους φίλησε τα μικρά παιδικά χεράκια τους.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 παραβίασε τον ήρεμο ρυθμό της πνευματικής και ιεραποστολικής ζωής της Μονής των Αγίων Μάρθας και Μαρίας. Στην αυγή αυτής της τραγικής εποχής, η Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ, αναλογιζόμενη την προοπτική που θα είχε η επικείμενη ζωή της αυτοκρατορίας, απευθύνει επιστολή στον Νικόλαο Β’, στην οποία ανάμεσα στα άλλα έγραφε και τα εξής λόγια: «Όλους εμάς σύντομα θα μας πάρουν μεγάλα κύματα. <...> Όλες οι τάξεις, από τις κάτω έως τις άνω, ακόμα και αυτοί που είναι τώρα στον πόλεμο, έφτασαν στα όρια! <...> Τι άλλες τραγωδίες μπορούν να συμβούν ακόμα; Τι άλλα δεινά μας περιμένουν ακόμα;»

Τα δεινά που ανέμενε η Αγία Δούκισσα ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1918. Την Τρίτη ημέρα του Πάσχα, στο μοναστήρι μπήκαν οπλισμένοι άνθρωποι με σκοπό να συλλάβουν την Αγία ιδρύτρια της Μονής. Μαζί με την Μεγάλη Δούκισσα συνέλαβαν και δύο αδελφές – τη Βαρβάρα και την Αικατερίνη. Όπως και οι Άγιοι Βασιλομάρτυρες, οι μοναχές μεταφέρθηκαν στην Αικατερινμπούργκ, και μετά, μαζί με άλλους συλληφθέντες μεταφέρθηκαν στο Αλαπάεβσκ για την οριστική καταδίκη.

Στις 18 Ιουλίου του 1918, ξύπνησαν τους συλληφθέντες τη νύχτα, τους έβαλαν σε κάρα και τους πήγαν στο χωριό Σινιάτσιχα σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο. Τα τελευταία λόγια της Αγίας που είπε, πριν πέσει στο γκρεμό, ήταν η φράση του Σωτήρα που την είπε όταν ανέβαινε τον Γολγοθά: «Κύριε, συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν!». Συνέχιζε να προσεύχεται για τους δολοφόνους της, αφήνοντας τον εαυτό της στα χέρια του Θεού.

Όταν την έριξαν στο ορυχείο, η Δούκισσα επιβίωσε, αν και είχε πέσει σε πέτρινη προεξοχή. Δίπλα της βρίσκονταν και μερικοί άλλοι άνθρωποι. Ακόμα και εδώ, στο κατώφλι του θανάτου, η Ελισάβετ Φεόντοροβνα δεν σταμάτησε να εκτελεί την υπόσχεση που είχε δώσει να υπηρετεί τους ανθρώπους.

Έβγαλε το μοναχικό κάλυμμα της κεφαλής, το έσκισε σε λωρίδες και έδεσε την πληγή στο κεφάλι του Δούκα Ιωάννη Κωνσταντίνοβιτς και συνέχισε να βοηθάει όσο μπορούσε και άλλους επιζώντες.

Οι εξαγριωμένοι εκτελεστές, έχοντας πετάξει όλους τους συλληφθέντες στο λάκκο, αποφάσισαν να τελειώσουν την αιματηρή εκτέλεση και άρχισαν να πετάνε στο ορυχείο βόμβες.

Εκτός από τις βόμβες με τις εκκωφαντικές εκρήξεις, οι βασανιστές πέταξαν στο λάκκο προσανάμματα και έβαλαν φωτιά. Αλλά από την φωτιά που άναψε ξαφνικά άρχισαν να ηχούν ψαλμωδίες.

Οι δολοφόνοι τρόμαξαν και κάποιοι από αυτούς έχασαν τα λογικά τους, όντας μάρτυρες του γεγονότος ότι ο Κύριος με θαυμαστό τρόπο έσωζε τις ζωές των μαρτύρων.

Τρείς μέρες η Αγία Δούκισσα, μαζί με άλλους μάρτυρες, πέρασε στο ορυχείο χωρίς φαγητό και φως και δεν έπαψε να βοηθάει τους τραυματίες και να προσεύχεται συνεχώς. Σε αυτό το εγκαταλελειμμένο ορυχείο, αποδυναμωμένη, πέρασε στην αιώνια γαλήνη. Η αθάνατη ψυχή της, έχοντας απελευθερωθεί από το σώμα και έχοντας ξεπεράσει το πέτρινο εμπόδιο, πέταξε εις τα Ουράνια.

Την Αγία Οσιομάρτυρα Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ τιμούν όχι μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στην προτεσταντική εκκλησία την τιμούν βαθιά ως γυναίκα που αφιέρωσε ολοκληρωτικά τη ζωή της στο ιεραποστολικό και κοινωνικό έργο.

Ο επικεφαλής των αγγλικανών, ο αρχιεπίσκοπος Καντέρμπερυ Τζάστιν Ουέλμπυ, σε επιστολή του προς τον Αγιώτατο Πατριάρχη Κύριλλο σημείωνε ότι «η Αγία Ελισάβετ είναι παράδειγμα χριστιανικής ελεημοσύνης, προσφοράς και ανθεκτικότητας».

Στη δυτική όψη του Αββαείου του Ουέστμινστερ, ανάμεσα στα αγάλματα των μαρτύρων της πίστης του 20^ου αιώνα, βρίσκεται και το άγαλμα της Αγίας Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα.

Μέχρι και σήμερα η Αγία Ελισάβετ παραμένει για μας οδοιπορικό αστέρι που οδηγεί τους χριστιανούς προς τη σωτηρία με το παράδειγμα της ηρωικής της ζωής.

Ο Νικόλαος Βολόσιν
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων

20/7/2020

ΦΩΤΟΘΗΚΗ:

Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β' και Αγία Τσαρίνα Αλεξάνδρα (αδελφή της Αγίας Ελισάβετ Φεοντόροβνα, πάνω αριστερά), Αγία Ελισάβετ Φεοντόροβνα (κάτω, δεύτερη από αριστερά), Δούκας Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Ρομανώφ (κάτω, τελευταίος από δεξιά)

(Πηγή: http://s006.radikal.ru/i214/1010/5b/ba0df3c09b7e.png)

Μαζί με τον σύζυγό της, Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Ρομανώφ, Μέγα Δούκα και Κυβερνήτη της Μόσχας

(Πηγή: http://image82.webshots.com/82/6/7/13/2567607130102753164nkluHl_ph.jpg)

Το έτος 1892.

Στις 25 Απριλίου 1891 έλαβε το Βάπτισμα όταν έλαβε από τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Γ' μια εικόνα του Χριστού Σωτήρος, την οποία η αγία έφερε μαζί της μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής της.

Μαζί με τον σύζυγό της

Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Ρομανώφ, Μέγας Δούκας και Κυβερνήτης της Μόσχας

Η άμαξα στην οποία δολοφονήθηκε ο Μέγας Δούκας Σεργκέι στις 18 Φεβρουαρίου 1905

Ο Σταυρός που έστησε η Αγία Ελισάβετ στον τόπο της δολοφονίας του συζύγου της Σεργκέι, στον οποίο ζήτησε να γραφτεί «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν!». (Λουκάς 23:4)

Βρήκε τη δύναμη να ερευνήσει τον δολοφόνο του συζύγου της, Σεργκέι, στη φυλακή. Η πόρτα του κελιού του άνοιξε και μπήκε μέσα.

–Ποιος είσαι; ρώτησε ο κρατούμενος.

«Η χήρα του», απάντησε εκείνη. Γιατί τον σκότωσες;

«Δεν ήθελα να σε σκοτώσω», απάντησε. Σε είδα αρκετές φορές μαζί του και παρ' όλο που είχα έτοιμη τη βόμβα, δεν την έριξα γιατί ήσουν εκεί.

«Και δεν νόμιζες ότι σκοτώνοντάς τον, σκότωνες κι εμένα;»

Στη συνέχεια, η Ελισάβετ εξήγησε στον δολοφόνο όλη τη φρίκη της πράξης του, μετά την οποία του έδωσε ένα Ευαγγέλιο, ζητώντας του να το διαβάσει. Ήλπιζε ότι θα μπορούσε να μετανοήσει ενώπιον του Θεού και να λάβει συγχώρηση. Ήθελε να σώσει μια ψυχή από το θάνατο με αυτόν τον τρόπο.

(λεπτομέρεια στον βίο της Αγίας Ελισάβετ στον πρώτο τόμο του βιβλίου Νεομάρτυρες της Ρωσικής Γης, Αρχιερέας Μιχαήλ Πόλσκι, έκδοση του Ρουμανικού Ερμιτάζ Πρόντομου, Άγιο Όρος, 2002)

Η Αγία Ελισάβετ εν ώρα πένθους, μαυροφορέθηκε για 4 χρόνια

(ΠΗΓΗ: http://www.liveinternet.ru/users/2991253/post113280096/)

(Πηγή: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=194397787266242&set=pu.104428669596488&type=1)

Αφού πούλησε τα κοσμήματα και τις περιουσίες του, έχτισε ένα νοσοκομείο, ένα παρεκκλήσι, ένα φαρμακείο και ένα ορφανοτροφείο για τα ορφανά, φτωχά και άρρωστα της Μόσχας, όπου εργάστηκε μαζί με άλλες αδελφές, και την καθορισμένη ώρα έλαβε τη μοναστική συνήθεια και το αξίωμα της ηγουμένης του οικισμού που έγινε η Μονή των Αγίων Μάρθας και Μαρίας.

(Πηγή: http://www.pravenc.ru/data/706/456/1234/1i400.jpg)

Οι αδελφές του οικισμού μοχθούσαν τόσο μέσα όσο και έξω από το μοναστήρι, φροντίζοντας τους αρρώστους και τους άπορους. Εκτός από αυτά, τάϊζαν περισσότερους από 400 φτωχούς ανθρώπους καθημερινά στο τραπέζι. Αργότερα ίδρυσε επίσης ένα κυριακάτικο σχολείο για αμόρφωτα ή αναλφάβητα κορίτσια και εργάτριες, και αργότερα ένα δωρεάν σπίτι για αμόρφωτους εργάτες, καθώς και ένα σανατόριο για φτωχές γυναίκες σοβαρά άρρωστες με φυματίωση.

(Πηγή: http://img1.liveinternet.ru/images/attach/c/1//61/618/61618758_image037.jpg)

Η Αγία Ελισάβετ διέταξε την καθημερινή ανάγνωση του κανόνα της προσευχής στο κρεββάτι των ετοιμοθάνατων και το Ψαλτήρι για τους νεκρούς. Η ίδια διάβαζε στην ουρά με τις μοναχές, ειδικά το βράδυ, όταν οι ανησυχίες του μοναστηριού ηρεμούσαν. Ήξερε ότι η σωματική εργασία για τους αρρώστους χρειαζόταν το θεραπευτικό λάδι του Αγίου Πνεύματος, και γι' αυτό έβαλε την προσευχή πάνω από όλα, αποκαλώντας την μητέρα όλων των καλών έργων.

Στο απλό και αγνό δωμάτιό της, η αγία ζούσε το μυστήριο της εσωτερικής της ζωής, προσευχόμενη ακατάπαυστα για τον κόσμο.

Κατά καιρούς επισκεπτόταν πνευματικούς τόπους σε όλη τη Ρωσσία. Όταν έφτασε στο μακρινό Solovaţ, θέλοντας να παρακολουθήσει τη σκληρή ζωή των ανθρώπων εκεί, τράφηκε για δύο εβδομάδες μόνο με αναφορά και τσάι, προσευχόμενος πολύ και εξετάζοντας τους putniks που αποσύρθηκαν από τα βάθη του δάσους, από τους οποίους έλαβε ευλογία και πνευματικό όφελος.

Έτος 1906

Έτος 1915

Με την Ειρήνη

Με την πνευματική καθοδήγηση μεγάλων Ρώσσων ηγουμένων, η Αγία Ελισάβετ ενισχύθηκε σε όλες τις δοκιμασίες, γιατί χωρίς τη συμβουλή και την ευλογία τους δεν πήρε καμμία απόφαση, και έγινε ζωντανό παράδειγμα υπακοής και αυταπάρνησης.

Με αφορμή την επίσκεψη του Αγίου Τσάρου Νικολάου

Λίγο αφότου έγινε μοναχός, η Αγία Ελισάβετ έγραψε: «Πολλοί νομίζουν ότι πήρα έναν Σταυρό που είναι πολύ βαρύς για μένα. Ότι αργότερα είτε θα μετανιώσω και θα τα παρατήσω, είτε θα πέσω κάτω από το βάρος του. Φυσικά είμαι ανάξιος μιας τέτοιας ανείπωτης χαράς που μου έδωσε ο Κύριος, να περπατήσω αυτό το μονοπάτι. Αλλά Αυτός, που είναι η ίδια η Αγάπη, θα μου συγχωρήσει όλα τα παραπτώματά μου, γιατί ξέρει πόσο πολύ θέλω να Τον υπηρετήσω».

Το μαρτυρικό τέλος της Αγίας Ελισάβετ και όσοι ήταν μαζί της

Η Αγία Μάρτυς έλαβε το μαρτύριό της το 1918 και το 1992 δοξάστηκε με τους αγίους από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Αγαπώντας τον Θεό με όλη σου την καρδιά και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου, εκπλήρωσες τις δέκα εντολές του Νόμου του Χριστού, δείχνοντας με το παράδειγμα της ζωής σου ότι η μοναστική προσπάθεια και η φροντίδα για τους άπορους εργάζονται μαζί για τη σωτηρία της ψυχής. Γι' αυτό έκανες τα πάντα σε όλους και έψαλλες επιμελώς στον Θεό: Αλληλούια! (από τον Ακάθιστο της Αγίας Νεομάρτυρος Ελισάβετ)