Η πλύση εγκεφάλου του Netflix - Για αστραφτερή μπουγάδα
Το «Emily in Paris» είναι κάτι περισσότερο από κιτς – πουλάει ιδεολογία ως στάση ζωής Η κόρη μου ήθελε να το παρακολουθήσει μαζί μου και στην πραγματικότητα εγώ ήθελα απλώς να πάρω μια βαθιά ανάσα. Λίγη ρηχή ψυχαγωγία για απόσπαση της προσοχής. «Η Έμιλυ στο Παρίσι». Δεν το είχα ακούσει ποτέ. Πέντε λεπτά και μετά το κλείνουμε, σκέφτηκα. Αλλά αυτά τα πέντε λεπτά μετατράπηκαν σε ένα ολόκληρο επεισόδιο. Μετά άλλο ένα. Κάτι σε αυτό με τράβηξε. Τα χρώματα. Η μόδα. Η ελαφρότητα. Και ναι, ίσως και η πρωταγωνίστρια. Αλλά κάποια στιγμή – γύρω στα μέσα της πρώτης σεζόν – ήρθε η αίσθηση που νοιώθεις όταν έχεις φάει πολύ μαλλί της γριάς: ναυτία. Όχι λόγω της πλοκής, ούτε λόγω των διαλόγων. Αλλά επειδή ένοιωθα ότι μου πουλούσαν κάτι εδώ που ξεπερνά κατά πολύ το κιτς. Ένας τρόπος ζωής. Μια κοσμοθεωρία. Και όλα αυτά σε συσκευασία που είναι τόσο γλυκιά, μελιστάλαχτη, στρογγυλεμένη και λεία, χωρίς εντάσεις και γωνίες που δύσκολα μπορείς να της αντισταθείς. Κάποια στιγμή, δεν άντεχα άλλο την Emi...