ΑΓΙΟΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ επίσκοπος Δρυϊνουπόλεως και Αργυροκάστρου Αθανάσιος Ρίζος Να τος λοιπόν ο Άγιος μας. Ο ποιμένας της Δρυϊνουπόλεως, ο φωτιστής των ψυχών, ο παρηγορητής των πονεμένων. Κατεβαίνει πάλι από τα ιερά μονοπάτια της Νεμέρτσικας, όχι μέσα από τον χρόνο, αλλά διαπερνώντας τον. Περνά τα σύννεφα, διαβαίνει τις εποχές, και στέκει στην πλατεία της Πολύτσανης, στην ίδια γη που τον γέννησε και τον ύμνησε. Δεν είναι άγαλμα, ούτε μάρμαρο. Είναι πνοή. Είναι η χάρη που φόρεσε μορφή για να γίνει φως ανάμεσα στους ανθρώπους. Στέκει ακίνητος κι όμως ζωντανός, όπως το φως που πάλλεται χωρίς να κινείται. Το βλέμμα του δεν κοιτά, ευλογεί. Το χέρι του δεν αγγίζει, μα διαπερνά. Από τη σιωπή του αναδίνεται ειρήνη, από την ακινησία του ρέει ζωή. Και κάθε αυγή που γεννιέται, κάθε νύχτα που βαθαίνει, μοιάζει σαν να κατεβαίνει πάλι απ’ τα βουνά του χρόνου, όχι για να φανεί, αλλά για να θυμίσει. Για να θυμίσει πως ο Θεός δεν ξεχνά, κι ούτε οι ψυχές π...